لباس سنتی بیمارستان با وجود نگرانیهایی مبنی بر اینکه کرامت بیماران را خدشهدار میکند و باعث معذب شدن بسیاری از کادر درمان میشود، در طول یک قرن تغییر چندانی نکرده است. هیچ اتفاق نظری در مورد اینکه چه کسی لباس بیمارستان را اختراع کرده وجود ندارد. نسخههای جدیدتر، وقار، راحتی و کاربردی بودن بیشتری را ارائه میدهند.
وقتی از بیماران، پزشکان و پرستاران خواسته شد تا نظرات خود را در مورد این لباسهای بیمارستانی به اشتراک بگذارند، برای مطالعهای که در سال ۲۰۲۰ در مجلهی تجربهی بیمار ( PXJ ) منتشر شد، نظرات آنها شامل موارد زیر بود:
- کابوس
- در باد تکان می خورد
- تک سایزی که اندازه هیچ کس نیست
- گیجکننده
- اگر این کار (پوشیدن لباس بیمارستانی) را در خیابان انجام دهم، مرا دستگیر میکنند
دکتر کریستی لوکاس، که در زمان دانشجوییاش در کالج پزشکی پن استیت، رهبری مطالعه PXJ را بر عهده داشت، میگوید: «این لباسها ناراحتی زیادی برای بیماران ایجاد میکنند. بسیاری از ارائهدهندگان مراقبتهای بهداشتی که او با آن ها مصاحبه کرده نیز در مورد این لباسها احساس ناراحتی میکنند.
مطالعهای که در سال ۲۰۲۱ به رهبری چهار پزشک در دانشکده پزشکی دونالد و باربارا زاکر در هافسترا/نورثول، نیویورک، منتشر شد، این مشاهدهی صریح را ارائه داد: «لباس سنتی بیمارستان غیرانسانی و نامناسب است و برای راحتی ارائهدهندگان خدمات درمانی طراحی شده است.»
جایگزینهایی وجود دارد. طراحان لباس، گانهایی (Gown) خلق کردهاند که در حین حفظ کرامت بیمار، دسترسی لازم به بخشهای خاصی از بدن، مانند محلهای بخیه جراحی و ورودی لولهها را برای کادر پزشکی فراهم میکند. گانهای جدیدتر دارای شکافهایی در پهلو یا جلو، مدلهای لنگی که شبیه حوله تنپوش هستند، دکمههای فشاری، جیبهایی برای دستگاههای پزشکی و وسایل شخصی، و رنگهای جذاب هستند
با این وجود، گان تکسایز با چالشِ «گره زدن از پشت»، همچنان استاندارد باقی مانده است. طراحان و کارکنان بیمارستان این مسئله را به هزینه و سکون سازمانی (عدم تمایل سیستم به تغییر) نسبت میدهند. لوکاس لباس بیمار را «شری لازم» مینامد و میگوید: «اما مجبور نیست همانطوری باشد که در ۱۰۰ سال گذشته بوده است.»
پزشکان و طراحان درباره دلیل ماندگاری این لباس و تلاشهایی برای طراحی مجدد آن صحبت کردند.
عملکرد و احساسات
تا جایی که کسی بتواند تشخیص دهد، گان پشتباز حدود یک قرن پیش، در ابتدا برای بیماران جراحی اختراع شد. همانطور که در مقاله «افشای لباسهای بیمارستان»، تفسیری در The Hospitalist توسط لوکاس و شریل دلاسکا (دکترای تخصصی از دانشکده پزشکی پن استیت) توضیح داده شده، اهداف اصلی آن دسترسی به نواحی بدن در زمانی که بیمار آرامبخشی دریافت کرده (بیهوش است) و جلوگیری از خراب شدن لباسهای بیمار با مایعات بدن بود.
پزشکان بیشتری این لباس را برای سایر بیماران نیز مفید یافتند. استفانی بایر، مدیر ارشد تجربه بیمار در کلینیک کلیولند، اشاره میکند که وقتی کادر پزشکی نیاز به معاینه بیمار دارند، پیراهن و شلوار اغلب مانع دسترسی آنها به پورت، محل جراحی یا نواحی مورد نیاز برای اندازهگیریهای روتین مثل فشار خون میشود. او میگوید: «ما باید بیمارانمان را چک کنیم و گان این کار را آسانتر میکند.»
به همین دلیل است که جمله «لباسهایت را در بیاور و این را بپوش» به یک دستور استاندارد برای بسیاری از بیماران بستری و همچنین افرادی که در مطب پزشکان و آزمایشگاههای پزشکی معاینه میشوند، تبدیل شده است. این تشریفات آنقدر مرسوم است که بیماران با اکراه آن را میپذیرند؛ آنها هدف لباس را درک میکنند و فکر میکنند چارهای ندارند.
بایر مشاهده میکند: «از دیدگاه بیمار، نگرانیهایی درباره کرامت، خودمختاری و احترام به بدن وجود دارد.»
ناراحتی فقط به خاطر باز بودن پشت لباس نیست؛ بلکه به این خاطر است که تمام اعضای بدن تنها با یک تکه پارچه نازک و گشاد پوشانده شدهاند، در حالی که آشنایان (پزشک شما) و غریبهها (رزیدنتها و کاتبان پزشکی) نظارهگر هستند.
یک تأثیر روانی بنیادین نیز وجود دارد. در مطالعه PXJ، یک پزشک گفت این لباس «روشی برای گفتن این است که: تا وقتی اینجا هستید، کاملاً وابسته به دیگرانید.» پزشک دیگری مشاهده کرد: «همان لحظه و همانجا شما تبدیل به “بیمار” میشوید. کنترل را از دست میدهید. آنها بیشتر به یک “بدن” تبدیل میشوند تا یک “شخص”.»
تلاشها برای تغییر لباس بیمارستانی
طراحی یک گان جایگزین که اولویتهای بیمار و مراقب را برآورده کند، پیچیده بوده است. در سال ۱۹۹۹، سینتیا راولی، طراح مد، یک گان و ربدوشامبرِ ست برای مرکز پزشکی دانشگاه هکنسک در نیوجرسی طراحی کرد. در سال ۲۰۱۰، کلینیک کلیولند طراحی را استخدام کرد که یک «طرح لنگی با چاپ گرافیکی برجسته» ایجاد کرد. در سال ۲۰۱۴، سیستم بهداشتی هنری فورد در دیترویت با شرکت Carhartt (فروشنده لباس کار) همکاری کرد تا ردایی بسازند که آن را «مدل G» نامیدند. در سال ۲۰۲۱، رنه رویز، طراح مد میامی، گانهایی با ویژگیهای خاص برای بیماران موسسه پیوند میامی در بیمارستان جکسون مموریال طراحی کرد.
از جمله عواملی طراحان بیمارستانها یاد گرفتند در نظر بگیرند:
بستن بندها – بندهای پارچهای بلند در گانهای سنتی سخت گره زده میشوند و به راحتی شل میشوند. چسب پارچهای (ولکرو) برای بستن راحتتر به نظر میرسد و ثابت میماند. اما بیمارستانها ولکرو را نپذیرفتند زیرا چیزهای زیادی به آن میچسبند (مثل پرز)، که میتواند بیماری را گسترش دهد.
دکمههای فشاری (Snaps) نیز آسانتر و پایدارتر از بندهای پارچهای به نظر میرسند. دکمههای پلاستیکی ارزانتر از فلزی هستند، اما از آنجاییکه پلاستیک برای شستشوی بیمارستانی به اندازه کافی قوی نخواهد بود. ابتدا گانهایی با دکمههای فلزی تولید اما دکمههای پلاستیکیای پیدا شد که به اندازه کافی قوی هستند.
صحبت از لباسشویی شد…
چالشهای لباسشویی -در طول شستشو و خشک کردن، گان تحت چرخش شدید و دمای ۴۵۰ درجه فارنهایت قرار میگیرد. «توانایی دوام آوردن در فرآیند شستشو و خشک کردن مهم است.»
یک عامل مرتبط، هزینه شستشو و خشک کردن لباسها است. بیمارستانها معمولاً هزینه خدمات خشکشویی برونسپاری شده خود را بر اساس وزن پرداخت میکنند. ترکیبی که شامل پنبه باشد، نرمتر از پلیاستر است، اما وزن پنبه هزینه شستشو را افزایش میدهد. و پنبه بیشتر چروک میشود.
جیب – بیماران جیب میخواهند تا بتوانند برخی از وسایل شخصی خود (عمدتاً تلفن همراه) را هنگام راه رفتن در اتاقها و بخشهای بیمارستان همراه داشته باشند. پزشکان جیبهایی در گانها میخواهند تا دستگاههای تلهمتری که دادههای بیمار مانند علائم حیاتی را جمعآوری و ارسال میکنند، در طول همان قدم زدنها نگه دارند.
گزینههای بهروز شده در گان بیمار یکبار مصرف
طرحهای جدیدتر گان بیمار دارای ویژگیهایی هستند که ضمن برآورده کردن نیازهای پزشک، نگرانیهای بیمار را نیز برطرف میکنند.
دهانهها – چندین مورد از گانها شبیه به ربدوشامبرهای لنگی (چپ و راستی) هستند که در پهلو یا جلو بسته میشوند. برخی دارای بندهایی شبیه حوله حمام یا بندهای پارچهای استاندارد هستند، در حالی که برخی دیگر با دکمههای فشاری در امتداد شانهها و پایین پهلوها بسته میشوند.
برخی بیمارستانها، گان هایی را متناسب با عملهای بیمار ارائه میدهند. برخی بیمارستانها بازشوهایی متناسب میدهند. گانهای پشتباز هنوز برای بیمارانی که عمل آنها نیاز به آن دسترسی دارد، موجود است. گزینههایی وجود دارد که ما مجبور بودیم بسته به نیازهای بیمار توسعه دهیم.»
برخی از گان ها یقه هفت دارند که دسترسی آسانتر به ناحیه گردن را برای پزشکان فراهم میکند و در کل برای بیمار راحتتر است.
نوع دیگری از گان هایبیمار شامل شکافهایی هستند که به کارکنان امکان دسترسی آسان به لولهها و خطوط برق (برای مثال، برای دستگاههای تنظیم ضربان قلب) را بدون نیاز به باز کردن یا باز کردن قسمتهای بزرگتر لباس میدهد. برخی از لباسهای نیازپوش دارای زیپ برای دسترسی به پورت پزشکی هستند.
اندازهها — چهار سایز گان بزرگسال در سایزهای استاندارد (M, L, XL, XXL) جهت پوشش کامل بدن و حفظ کرامت بیمار ارائه می شود. نیازمدیکال سه سایز میفروشد. اما این غیرمعمول است. نکتهای در مورد بیماران کودک: به نظر میرسد گان کودک با سایزبندی اختصاصی متناسب با آناتومی بدن کودکان (۲ تا ۱۲ سال) وجود دارد.
جیبها – گان بیمار دارای یک جیب جلویی هستند، بنابراین بیماران فقط یک جا برای به خاطر سپردن محل قرار دادن وسایل خود قبل از ترک بیمارستان دارند. نمونه دیگری از گان بیمار دارای دو جیب در داخل هستند: معمولاً یکی برای دستگاه تلهمتری و دیگری برای لوله تخلیهای که مایعات را از محل جراحی بیرون میکشد.
زیباییشناسی – گان های بعضی بیمارستانها در رنگهای بیشتری عرضه میشوند، که اغلب با طرح رنگ بیمارستان مطابقت دارند یا لوگوی بیمارستان را نشان میدهند.
مواد – تولیدکنندگان گان بیمار یکبار مصرف را در جنس هایی چون اسپان باند، اس ام اس SMS، اسپان باند با روکش لمینت، اسپان باند با روکش پلیاتیلن تولید و روانه بازار میکنند .
با وجود این گزینهها، امروزه به اکثر بیماران احتمالاً نوعی از روپوش استاندارد ارائه میشود. هزینه همچنان یک عامل مهم است.
قیمت گان های استاندارد بسته به ویژگیهایی مانند جنس و حجم سفارش متفاوت است؛ لیستهای آنلاین از حدود ۱۱۰ تا ۱۶۵ هزارتومان برای هر کدام شروع میشوند. گان های بیمار در نیازمدیکال در انواع مختلفی عرضه میشوند و میتوانند به قیمت یک روپوش استاندارد نزدیک شوند یا چندین برابر بیشتر باشند.
بیمارستانها میتوانند از چند طریق ناراحتی بیماران را برطرف کنند: با کاهش عادت استفاده از روپوشهای استاندارد، زیرا در بسیاری از موارد لباسهای گشاد بیمار دسترسی کافی را فراهم میکند؛ با آگاه کردن بیماران از اینکه در برخی موارد، روپوشها اختیاری هستند؛ و با اصرار بر طراحیهای ساده و کمهزینه.
